پيش از اينها

پيش از اينها فكر مي كردم خدا                                    خانه اي دارد ميان ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها                                        خشتي از الماس و خشتي از طلا

پايه هاي برجش از عاج و بلور                                      بر سر تختي نشسته با غرور

ماه، برق كوچكي از تاج او                                        هر ستاره، پولكي از تاج او

اطلس پيراهن او، آسمان                                           نقش روي دامن او، كهكشان

رعد و برق شب، طنين خنده اش                               سيل و طوفان، نعره توفنده اش

دكمه پيراهن او، آفتاب                                              برق تيغ و خنجر او، ماهتاب

هيچ كس از او آگاه نيست                                   هيچ كس را در حضورش راه نيست

پيش از اينها خاطرم دلگير بود                                 از خدا در ذهنم اين تصوير بود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين                              خانه اش در آسمان، دور از زمين

بود، اما در ميان ما نبود                                           مهربان و ساده و زيبا نبود

در دل او دوستي جايي نداشت                                     مهرباني هيچ معنايي نداشت

هر چه مي پرسيدم، از خود، از خدا                                از زمين، از آسمان، از ابرها

زود مي گفتند: اين كار خداست                             پرس و جو از كار او كاري خطاست

هر چه مي پرسي، جوابش آتش است                        آب اگر خوردي، عذابش آتش است

تا ببندي چشم، كورت مي كند                                         تا شدي نزديك، دورت مي كند

كج گشودي دست، سنگت مي كند                                     كج نهادي پا، لنگت مي كند

تا خطا كردي، عذابت مي كند                                            در ميان آتش، آبت مي كند

با همين قصه، دلم مشغول بود                                    خوابهايم، خواب ديو و غول بود

خواب مي ديدم كه غرق آتشم                                          در دهان شعله هاي سركشم

در دهان اژدهايي خشمگين                                             بر سرم باران گرز آتشين

محو مي شد نعره هايم، بي صدا                                         در طنين خنده خشم خدا

نيت من، در نماز و در دعا                                     ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه مي كردم، همه از ترس بود                               مثل از بر كردن يك درس بود                              مثل تمرين حساب و هندسه                                             مثل تنبيه مدير مدرسه

تلخ، مثل خنده اي بي حوصله                                   سخت، مثل حل صدها مسأله

مثل تكليف رياضي سخت بود                                   مثل صرف فعل ماضي سخت بود

تا كه يك شب دست در دست پدر                                     راه افتادم به قصد يك سفر

در ميان راه، در يك روستا                                         خانه اي ديديم، خوب و آشنا

زود پرسيدم: پدر، اينجا كجاست؟                               گفت: اينجا خانه خوب خداست!

گفت اينجا مي شود يك لحظه ماند                        گوشه اي خلوت، نمازي ساده خواند

با وضوئي، دست و رويي تازه كرد                             با دل خود، گفتگويي تازه كرد

گفتمش: پس آن خداي خشمگين                             خانه اش اينجاست؟ اينجا، در زمين؟

گفت: آري، خانه او بي رياست                                    فرشهايش از گليم و بورياست

مهربان و ساده و بي كينه است                                       مثل نوري در دل آئينه است

عادت او نيست خشم و دشمنی                                        نام او نور و نشانش روشني

خشم، نامي از نشانيهاي اوست                                   حالتي از مهرباني هاي اوست

قهر او از آشتي، شيرين تر است                                     مثل قهر مهربان مادر است

دوستي را دوست، معني مي دهد                                   قهر هم با دوست، معني مي دهد

هيچ كس با دشمن خود، قهر نيست                                 قهري او هم نشان دوستي است

تازه فهميدم خدايم، اين خداست                                        اين خداي مهربان و آشناست

دوستي، از من به من نزديكتر                                               از رگ گردن به من نزديكتر

آن خداي پيش از اين را باد برد                                              نام او را هم دلم از ياد برد

آن خدا مثل خيال و خواب بود                                             چون حبابي، نقش روي آب بود

مي توانم بعد از اين، با اين خدا                                     دوست باشم، دوست، پاك و بي ريا

مي توان با اين خدا پرواز كرد                                                 سفره دل را برايش باز كرد        

مي توان درباره گل حرف زد                                                صاف و ساده، مثل بلبل حرف زد              چكه چكه مثل باران راز گفت                                               با دو قطره، صد هزاران راز گفت

مي توان با او صميمي حرف زد                                                  مثل ياران قديمي حرف زد
مي توان تصنيفي از پرواز خواند                                               با الفباي سكوت، آواز خواند

مي توان مثل علفها حرف زد                                              با زباني بي الفبا حرف زد                            مي توان درباره هر چيز گفت                                            مي توان شعري خيال انگيز گفت
مثل اين شعر روان و آشنا :                          «پيش از اينها فكر مي كردم خدا ...»                                             

معاون برنامه ريزي و توسعه مديريت وزارت آموزش و پرورش در ملاقات عمومي خود ضمن استماع سخنان كاركنان از ارايه پيشنهاد مقاوم‌سازي فرهنگيان به هيات دولت خبر داد و آن را گامي موثر در جهت حل مشكلات معيشتي فرهنگيان ارزيابي كرد.

به گزارش روابط عمومي وزارت آموزش و پرورش،محدث خراساني با اشاره به نظر مساعد رييس جمهور نسبت به اين پيشنهاد افزود: اين طرح كه در خردادماه سال جاري ارائه شده است امكان واگذاري وام‌هاي بلند مدت باسود پايين به فرهنگيان را فراهم مي سازد.

معاون برنامه ريزي و توسعه مديريت وزارت آموزش و پرورش برتوزيع يكسان تسهيلات رفاهي بين فرهنگيان تاكيد كرد و گفت:تلاش ما احقاق حقوق رسمي و قانوني فرهنگيان است و اين تلاشها تنها به حوزه ستادي محدود نمي‌شود بلكه در استانها نيز پرداخت هماهنگ حقوق، حق مسكن و اقدامات رفاهي و تفريحي پي‌گيري مي‌شود.

محدث در خصوص 10% فوق العاده شغل معلمان گفت: در مورد جايگزيني عبارت فرهنگيان به جاي معلمان با دولت و مجلس شوراي اسلامي مكاتباتي صورت گرفته و منتظر اعلام نتيجه هستيم .

معاون برنامه‌ريزي و توسعه مديريت وزارت آموزش و پرورش از تشكيل كميته مشترك بين وزارت آموزش‌و پرورش و سازمان مديريت و برنامه ريزي كشور خبر داد و اظهارداشت: هدف از تشكيل اين كميته ها گنجاندن تبصره‌هاي مورد نياز آموزش و پرورش در بودجه سال 86 مجلس شوراي اسلامي است.

محدث خراساني درپاسخ به سوالي در مورد واگذاري مراكز رفاهي و بهداشتي آموزش و پرورش به بخش خصوصي خاطرنشان ساخت: با توجه به مصوبه مجلس اين موضوع در آموزش و پرورش فعلاً منتفي است.